หน้า 22 : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 20 / 25

จนถึงปัจจุบัน เป็นวิถีชีวิตของพระภิกษุ เป็นหลักที่ทำให้องค์กรสงฆ์มีความเจริญรุ่งเรืองสืบมายาวนานกว่า 2,500 ปี ซึ่งยากที่จะมีองค์กรใดในโลกอาจเทียบได้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสอปริหานิยธรรม 7 ประการไว้ในม

เนื้อหาเกี่ยวกับวิถีชีวิตของพระภิกษุและความสำคัญของการประชุมในพระพุทธศาสนา ตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งมีอปริหานิยธรรม 7 ประการที่ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการประชุมและการดำเนินชีวิตในความสงบและ

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงให้ความสำคัญกับความพร้อมเพรียงของคณะสงฆ์อย่างมาก โดยสังเกต ได้ว่า ทุกครั้งที่พระองค์ตรัสปฏิสันถารภิกษุที่มากราบช่วงหลังออกพรรษา พระองค์จะตรัสว่า “พวกเธอ เป็นผู้พร้อมเพรียงกัน ร่ว

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ความสำคัญกับความพร้อมเพรียงของคณะสงฆ์ โดยมีข้อบังคับให้ภิกษุร่วมประชุมทำสังฆกรรมพร้อมกัน และต้องรักษาศีลและวินัยตามที่กำหนดไว้ โดยห้ามถอนหรือบัญญัติสิ่งที่ไม่ถูกต้องตาม teachings

(2) ไม่ควรนำไฟภายนอกเข้าไปภายใน คือ อย่านำเรื่องไม่ดีของชาวบ้านมาคุยในเรือน (3) พึงให้แก่คนที่ให้เท่านั้น คือ ควรให้แก่คนยืมอุปกรณ์ไปแล้วส่งคืนเท่านั้น (4) ไม่พึงให้แก่คนที่ไม่ให้ คือ ไม่ควรให้แก่คนยื

เนื้อหานี้เสนอคำสอนเกี่ยวกับการเป็นกัลยาณมิตร รวมถึงคำแนะนำในการให้ความช่วยเหลือ การนับถือผู้ใหญ่ที่อยู่ในครอบครัว และการปฏิบัติต่อบุคคลต่างๆ ด้วยความเคารพและมุ่งหวังเพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อกัน โดยมีตั

ทั้งหลายจะรู้ว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าปักหลักอยู่ที่นั่น เมื่อถึงวาระที่ต้องกลับไปเข้าเฝ้าพระพุทธองค์ก็จะได้ รับฟังข้อมูลเพิ่มเติมจากเพื่อนสหธรรมิกว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงบัญญัติพระวินัยข้อไหนเพิ่มบ้าง

เนื้อหาเกี่ยวกับการสื่อสารข้อมูลและการจัดระเบียบในคณะสงฆ์สมัยพุทธกาล โดยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะมีการเผยแผ่ข้อมูลใหม่ ๆ ให้พระภิกษุได้รับทราบเพิ่มเติม และมีการจัดเสนาสนะเพื่อสร้างการสนทนาและการศึกษาในหมู

ในสมัยพระโกนาคมนสัมมาสัมพุทธเจ้า เศรษฐีชื่ออุคคะได้ให้ช่างทำ “เต่าทองคำ” แล้วนำมาปู บนที่ดินเพื่อซื้อที่สร้างวัด ในสมัยพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า เศรษฐีชื่อสุมนะได้ปูที่ดินด้วย “ทองแท่ง” เพื่อซื้อที่สร้

ในอดีต เศรษฐีหลายคนได้สร้างวัดเพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนา โดยใช้ทรัพย์สินล้ำค่า เช่น ทองคำ เพื่อสร้างศูนย์กลางของพระพุทธศาสนา ซึ่งมีจำนวนสาวกมากมายในแต่ละยุคสมัย เช่น การประชุมสาวกครั้งแรกในสมัยพระวิปัสสี

ในทางพุทธศาสนาสอนไว้ว่า ความรวย หรือทรัพย์ที่ตนเองมีนั้น มีไว้เพื่อประโยชน์แก่ บุคคลต่าง ๆ คือ 1) เลี้ยงตนให้เป็นสุข 2) เลี้ยงบิดามารดาให้เป็นสุข 3) เลี้ยงบุตรภรรยา คนใช้ และบริวารให้เป็นสุข 4) เลี้ยง

ในทางพุทธศาสนาสอนไว้ว่า ความรวยหรือทรัพย์ที่ตนเองมีนั้น มีไว้เพื่อประโยชน์แก่บุคคลต่าง ๆ ได้แก่ การเลี้ยงดูครอบครัวและมิตร และบำเพ็ญทานเพื่อทำบุญ บุญก็คือธรรมชาติที่เกิดจากการทำความดีและละเว้นความชั่ว

4) ต้องเห็นคุณประโยชน์ของการให้ทาน อานิสงส์ของการให้ทาน มีมากมาย สามารถกล่าวโดยย่อได้ดังนี้ ผู้ใดให้โภชนะโดยเคารพตามกาลอันควรแก่ท่านผู้สำรวมแล้ว ผู้บริโภคโภชนะที่ผู้อื่น ให้เป็นอยู่ ผู้นั้นชื่อว่าให้ฐ

บทความนี้พูดถึงคุณประโยชน์ของการให้ทานที่มีอานิสงส์มากมาย เช่น การเพิ่มอายุ วรรณะ สุข และพละ สำหรับผู้ที่ให้ทานอย่างถูกต้อง ในขณะเดียวกันยังเน้นถึงโทษของการไม่ให้ทาน ซึ่งทำให้เกิดความตระหนี่และนำไปสู่

2.3) เว้นจากการประพฤติผิดในกาม คือไม่กระทำผิดในทางเพศ ไม่ลุอำนาจแก่ ความกำหนัด เช่น การเป็นชู้กับสามีภรรยาคนอื่น การข่มขืน การฉุดคร่าอนาจาร เจตนารมณ์ของความสะอาดกายในข้อนี้ คือต้องการให้ทุกคนมีจิตใจสู

การเว้นจากการประพฤติผิดในกามคือการรักษาความสะอาดในจิตใจและเคารพสิทธิของเพื่อนมนุษย์ โดยเน้นการไม่กระทำผิดทางเพศเช่นการเป็นชู้หรือข่มขืน ส่วนระดับน้ำเสียงแบ่งเป็นสองประเภท คือระดับภายนอกที่หมายถึงน้ำเส

บทที่ 1 1.1 ประวัติศาสตร์คืออะไร บทน่า ประวัติศาสตร์คืออะไร นักศึกษาหลายท่านคงคิดว่า เป็นคำถามที่ไม่น่าจะถาม เพราะคำตอบชัดแก่ใจของนักศึกษาดีอยู่แล้ว แต่เชื่อหรือไม่ว่า สิ่งที่นักศึกษาคิดว่ารู้แล้ว ควา

บทนี้นำเสนอความหมายและนิยามของประวัติศาสตร์จากหลายแหล่งอ้างอิง นักศึกษาอาจเข้าใจว่าประวัติศาสตร์มีความหมายเดียว แต่จริงๆ แล้วมีหลายมุมมองที่แตกต่างกัน ศ.ดร.นิธิ เอียวศรีวงศ์ และดร.สืบแสง พรหมบุญ ได้ให

ฉะนั้น ลัทธิศาสนาของอินเดียในยุคนี้ จึงสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 พวก คือ 1. พวกอไวทิกวาทะ (Avaidika) หรือนาสติกะ (Nastika) คือพวกที่ปฏิเสธความ ศักดิ์สิทธิ์ของพระเวท ปฏิเสธความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า และไม่ยอม

ในยุคนี้ ลัทธิศาสนาของอินเดียแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ อไวทิกวาทะ (Nastika) ซึ่งปฏิเสธพระเวทและความศักดิ์สิทธิ์ และไวทิกวาทะ (Astika) ซึ่งยังคงยึดถือพระเวทเป็นฐานข้อมูลหลัก อไวทิกวาทะประกอบด้วยกลุ่มเ

พวกไวทิกวาทะนี้ต่อมาภายหลังก่อเกิดเป็น 6 ลัทธิใหญ่ เรียกว่า หลักทรรศนะ 6 (Six Darshanas) ประกอบด้วยลัทธิเวทานตะ นยายะ ไวเศษิกะ สางขยะ โยคะ และมีนางสา ทรรศนะเหล่านี้มีรายละเอียดคำสอนต่างกันดังนี้ 1) ลั

บทความนี้กล่าวถึงหลักทรรศนะ 6 แห่งปรัชญาอินเดีย ได้แก่ เวทานตะ ซึ่งก่อตั้งโดยฤาษีพาทรายณะ มุ่งเน้นไปที่ความจริงสูงสุดของอาตมันและปรมาตมัน และลัทธินยายะ โดยฤาษีโคตมะ ที่เน้นการใช้ตรรกะและเหตุผลในการค้น

บทที่ 3 สังคมอินเดียสมัยพุทธกาล 3.1 สภาพเศรษฐกิจและการปกครอง การที่เราจะเข้าใจประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาได้อย่างลึกซึ้ง จำเป็นอย่างยิ่งที่จะ ต้องศึกษาสิ่งแวดล้อมในถิ่นกำเนิดของพระพุทธศาสนาเสียก่อน ทั้ง

บทที่ 3 สำรวจสังคมในอินเดียสมัยพุทธกาล โดยเน้นที่เศรษฐกิจและการปกครอง ซึ่งมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาของพระพุทธศาสนา การแบ่งพื้นที่การปกครอง และรูปแบบการปกครองใน 16 แคว้นใหญ่และแคว้นเล็ก รวมถึงผลกระทบต่อช

แคว้นมคธยึดครองแคว้นอังคะ แคว้นโกศลยึดครองแคว้นสักกะและแคว้นกาสี เป็นต้น 2) แบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ได้แก่ แคว้นที่ให้อำนาจสิทธิ์ขาดในการปกครองบ้าน เมืองขึ้นอยู่กับพระมหากษัตริย์โดยตรง แต่อาจทรงมอบหมาย

บทความนี้พูดถึงการปกครองในแคว้นต่าง ๆ ในยุคพุทธกาล โดยแคว้นที่ใหญ่ที่สุดได้แก่ มคธ ที่มีการปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์และประชาธิปไตย แสดงถึงระบบการปกครองที่หลากหลาย มีประมุขคือราชาและสภา คำอธิบายยังร

ลำาดับ ชื่อแคว้น เมืองหลวง ผู้ปกครอง ที่ตั้งปัจจุบัน 10 ปัญจาละ (Panchala) กัมปิลละ จังหวัดบเรลลี 11 มัจฉะ (Maccha) มัตสยาคร ชัยปุระ, รัฐราชสถาน 12 สุรเสนะ (Surasena) มกรา พระเจ้ามธุรราชอวันที่บุตร" |

ในสมัยพุทธกาล แคว้นในอินเดียมีความเข้มแข็งและเป็นอิสระ บางครั้งแคว้นอ่อนแอถูกยึดครองโดยแคว้นที่แข็งแกร่งกว่า มหาอำนาจมี 5 แคว้น ได้แก่ มคธ, โกศล, อวันตี, วัชชี และวังสะ โดยมคธของพระเจ้าพิมพิสารเป็นมหา

โมคคัลลานะและพระสารีบุตรเมื่อครั้งยังเป็นอุปติสสะและโกลิตมานพก็เคยศึกษาอยู่กับท่าน ซึ่งเป็นเจ้าลัทธิของพวกปริพาชก ตั้งสำนักเผยแพร่อยู่ที่เมืองราชคฤห์ แคว้นมคธ ชาวมคธ เป็นจำนวนมากต่างนับถือในเจ้าลัทธิน

เนื้อหานี้กล่าวถึงประวัติของโมคคัลลานะและพระสารีบุตรในขณะที่ยังเป็นอุปติสสะและโกลิตมานพ ที่เคยศึกษาอยู่กับสัญชัยเวลัฏฐบุตร อธิบายถึงลัทธิอมราวิกเขปวาทะของเขาที่มีความไม่แน่นอนและไม่ได้ชัดเจนในแนวคิด ร

หรือดังที่ปรากฏในธนัญชานีสูตรนางพราหมณีชื่อธนัญชานีแห่งพราหมณ์ผู้ภารทวาช โคตรคนหนึ่ง เป็นผู้เลื่อมใสยิ่งในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ วันหนึ่งขณะที่ นางกำลังนำภัตเข้าไปเพื่อพราหมณ์ผู้สามี น

ธนัญชานีสูตรเล่าถึงนางพราหมณีที่มีความเลื่อมใสในพระพุทธเจ้า ขณะเดียวกันก็ต้องเผชิญกับการต่อต้านจากสามีที่เป็นพราหมณ์ โดยในเนื้อหากล่าวถึงความเชื่อดั้งเดิมและบทบาทของพระพุทธศาสนาในการเปลี่ยนแปลงสังคมอิ

วาเสฏฐะ ดีละ พวกพราหมณ์ผู้จบไตรเพท ไม่รู้จักพรหม ไม่เห็นพรหม แต่แสดง หนทางเพื่อความอยู่ร่วมกับพรหมว่าหนทางนี้แหละเป็นทางตรงเป็นสายทางเดินเป็นทางนำออก นำผู้ดำเนินไปตามทางนั้นเพื่อความอยู่ร่วมกับพรหมได้

เนื้อหาเกี่ยวกับวาเสฏฐะที่แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจผิดของพราหมณ์ในพระเจ้าเมื่อเปรียบเทียบกับการนำทางในที่มืดและพระธรรมที่นำพาให้เห็นความจริง การยอมรับในพระรัตนตรัยเป็นอุบาสกและการหยุดให้การยอมรับวรรณะแ

พระพุทธศาสนาให้หมดไป แต่ก็ทำให้พระพุทธศาสนามิอาจรุ่งโรจน์อยู่ ณ ศูนย์กลางเดิม แต่ ไปรุ่งเรืองอยู่บริเวณทางตอนเหนือของอินเดียในแคว้นสวัส (Swat Valley) แคว้นมถุรา (Mathura) และแคว้นคันธาระ (Candara) เป็

เนื้อหานี้กล่าวถึงความเสื่อมลงของพระพุทธศาสนาในศูนย์กลางดั้งเดิมและการขยายตัวอย่างรวดเร็วของศาสนาพราหมณ์ ซึ่งได้มีการสร้างมหากาพย์เพื่อดึงดูดผู้คนให้หันมานับถือศาสนาพราหมณ์ใหม่ต่อมาคณะสงฆ์นิกายมหาสังฆ

ส่วนม้าบางขณะก็หยั่งถึงบางขณะก็หยั่งไม่ถึง ส่วนช้างนั้นย่อมหยั่งถึงพื้นดิน แม่น้ำคงคา เปรียบได้กับปฏิจจสมุปบาทซึ่งเป็นธรรมอันลึกซึ้ง วิธีข้ามไปของกระต่ายเปรียบได้กับสาวกยาน ม้าข้ามเปรียบได้กับปัจเจกยา

ในความเชื่อของมหายาน แบ่งปัญญาออกเป็น 3 ประเภท โดยเปรียบเทียบการข้ามพ้นด้วยกระต่าย ม้า และช้าง ซึ่งแสดงถึงความแตกต่างในการเข้าถึงธรรมะ โดยเฉพาะแนวคิดโพธิสัตว์ที่รองรับทุกสรรพสัตว์ โดยไม่จำกัดเพศหรือชน

ในสมัยพุทธกาล พระพุทธศาสนาได้รับการอุปถัมภ์จากกษัตริย์ผู้ปกครองรัฐต่าง ๆ เช่น พระเจ้าพิมพิสาร พระเจ้าปเสนทิโกศล พระเจ้าจัณฑปัชโชต และพระเจ้าอุเทน ทรง ยอมรับพระพุทธศาสนา หลังจากพุทธกาลพระพุทธศาสนาก็ได้

ในสมัยพุทธกาล พระพุทธศาสนาได้รับการสนับสนุนจากกษัตริย์และได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะภายใต้การปกครองของพระเจ้าอโศกมหาราช ผู้ทำให้พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาระดับโลก การสนับสนุนจากกษัตริย์ต่อเนื่องจนถึงยุ